1. można o 23.35 zrobić sobie popkorn i nikt na ciebie nie klnie
2. można śmierdzieć
3. można oglądać tvn 24 i nikt cię nie wyzywa
4. można przypalić piwo
5. można pójść samemu na imprezę nie tłumacząc się z tego

Można też co prawda umrzeć zaksztusiwszy się popkornem i przypalonym grzańcem oglądając o 12 w nocy tvn 24 i przez tydzień nikt cię nie znajdzie, ale załóżmy, że to się nie wydarzy.

Miniony tydzień minął pod hasłem wykorzystywania iluzji optycznych w dizajnie i komunikacji wizualnej. Medale otrzymują:


1. reklama środka na pchły na podlodze centrum handlowego




2. superchłonna podpaska w umywalce






3. najseksowniejsze pięty świata

Ostatnio całkiem przyjemnie pracuje mi się nocą. Nikt człowiekowi nie przeszkadza, nie ma dystrakcji, na tvn24 same powtórki, a i siusia człowiek rzadziej. Wczoraj poszłam spać o 6 rano, dziś wieczór zdążyłam się już nawet upić i wytrzeźwieć, i teraz, pełna werwy, zabieram się do roboty. Serwuję sobie dziś sztukę starożytnego Rzymu. Wykład dla nieszczęsnego drugiego roku, grupy tak zblazowanej, że odbiera mi całą radość z roboty.

Kolega Po Fachu doradził mi, żebym zaczęła z nimi rozmawiać o seksie, może się ożywią. To samo parę godzin później doradził mi Mandi. Niestety, obaj panowie się spóźnili, opowiadałam im o historycznym kontekście pozycji seksualnych przez całe półtorej godziny i nikt się nie obudził. Wyobrażacie sobie, jak to deprymuje?

- A która to grupa? - upewnił się Kolega Po Fachu.
- Drugi rok dziennych.
- A, ci. Ostatnio żeby ich obudzić wziąłem rower i zacząłem jeździć dookoła sali.
- Zareagowali?
- Owszem. Jak na coś wpadłem.
Powtarzam: deprymujące.


Człowiek opowiada dwudziestolatkom o dziwkach, seksie, mordach i linczach, a ci się mnie pytają, kiedy zaczniemy mówić o sztuce.  Niech będzie, skoro im zależy. Poznają szczegułowo każdy składnik tego przełomowego w dziejach ludzkości betonu, którego Rzymianie używali do budowania swoich pięknych sklepień.


Ale zanim zabiorę się za porządkowanie notatek na wykład, chciałabym wreszcie podzielić się swoimi refleksjami na temat wiedzy, jaką dostarczył mi w ostatnich tygodniach style.com.

Właściwie nie ma tych refleksji aż tak wiele, oglądając kolekcje od przypadku do przypadku, najczęściej w pracy, nie wyrobiłam sobie jakiegoś ogólnego zdania. Zdążyłam zauważyć jedynie, że jest dużo, jakby to ująć, cięć.


1. Viktor i Rolfie pocięli sukienki
 
  


(technika!)


2. Maison Martin Margiela podciął sobie żyły i jest w trakcie wykrwiawiania się.

3. Watanabe najwyraźniej ciął koszty. Poza tym, nawet ja jestem  w stanie zauważyć, że kopiuje sam siebie i odcina, pun intented, kupony od sławy.


I tylko Lagerfeld dla Chanel nie ciął niczego. A powinien. Powinien podciąć sobie gardło albo pełnić honorowe harakiri w dniu, w którym TO przyszło mu do głowy:




Moja kochana  babcia siedząc w domu po operacji zrobiła dokładnie 230 identyczne kwiatki, nawet w podobnych kolorach, i teraz już nic nie powstrzyma jej od użycia ich. A byłam już prawie pewna, że uda mi się spacyfikować te plany. To wszystko twoja wina, Karl! 
 
Aż dziw bierze, że modelki nie miały ze sobą owieczek na smyczy.

Ależ ze mnie malkontent. Przemawia przeze mnie polonizm, cynizm i olgizm. Tak naprawdę podoba mi się ta kolekcja Watanabe i patrząc na tuniki w kratkę i obcisłe garniturki, zastanawiam się, kiedy będzie mnie na takie stać (prawdopodobnie nigdy, bo nim zarobię pierwszy milion, dwa wydam na dziecko. Cierpię na wrodzony matkopolanizm, to taka choroba przekazywana przez gen recesywny chromosomu X). Ale, poza tym, że ładne i zgrabne, one są, jakby to ująć, sztampowe. Choć może to nie fair co sezon oczekiwać od każdego Japończyka cudu jasnowidzenia.

Ciekawe, co się stało z Martinem Margielą. Myślę, że jest w niewoli u Palestyńczyków i trwają tajne negocjacje o jego uwolnienie.

w celu ustrzeżenia przed zapomnieniem, Robal smsujący z pociągu:

Prywatyzacja Kolei Pomoże
Przemyśl Konieczność Podróży
Podgrzejemy Kutasy Pasażerom
Po Kiego Płaciłeś
Pizdy Kusząco Przyrumienione
Pojebani Konduktorzy Przygrzeją
Pocierpieć Każdy Powinien
Piekielne Katusze Poznacie
Pot Każdemu Pasuje
Pachnie Kurewsko Przyjemnie
Pierdol Koleje Panie
Posróżnych Każemy Profesjonalnie
Przyszedł Kres Pasażerze!
Poszedłbyś Kurwa Pieszo!!!

Oglądałam nowoczesne wózki inwalidzkie (nieważne) i nadziałam się na jeden z symptomów końca świata.

Człowiek, który zrósł się z gilette. Beware.





Wkrótce ta gilette zeżre go w całości, co widać po tym, że w chwili zrobienia zdjęcia zaczyna podgryzać krawat. Ludzkość jest w niebezpieczeństwie, zbliża sie dominacja maszyn!

na uczelni mają bardzo specyficzny system dystrybucji papieru toaletowego. Mianowicie. Wielka rolka papieru toaletowego zawieszona jest nie w kabiniach, ale przed kabinami. Dziś przekonałam się jak bardzo utrudnia to zmianę decycji o charakterze wizyty w toalecie w trakcie jej trwania.

tego się nie da nie zacytować:



"kiedy Diane zapytała londyńskiego projektanta Amechi Ihenacho, czy może przymierzyć jego sukienkę, zakładałem, że się najpierw rozbierze. Zamiast tego, Diane włożyła sukienkę na siebie i była ze swojego wyglądu całkiem zadowolona. Tak czy siak, zawsze myślałem, że żeby zobaczyć Diane ubraną na żółto, trzeba zażyć kwas."




a ja myslałam ze moje zycie jest ciężkie.

Wielkie oczy to atrybut całkiem niedużej części posążków sumeryjskich. Ta maniera trwała krótko, no, może 200 lat. Właściwie trudno mi tu mówić o oczach, wygląda to trochę tak, jakby w figurce o wysokości dwulitrowej koli odciskali jako oczy denka butelek po litrowym piwie. Wszystko wskazuje na to, że denka od butelek znano przed butelkami, tyle że używano ich do innych zastosowań.

A teraz, w ramach podpadania nowym szefom, top five z uczelni.

1. 29 września opracowano w końcu plan. Celem możliwie dużego cięcia kosztów, na wykładzie z psychofizjologii połączono wszystkie cztery grupy - wzornictwo dzienne, wzornictwo zaoczne, architekturę wnętrz dzienną i zaoczną - w jedną, i dali mi ją na jeden wykład - piątek, godzina 15, żeby dzienni nie mogli pojechać do domu na weekend o przyzwoitej porze, a zaoczni musieli wziąć wolne z pracy.  Celem sprawniejszej organizacji pracy, ustalono, że wzornictwo dzienne godzin zajęć będzie mieć 30, zaocznie - 20 (będzie przychodzic tylko w czasie zjazdów), architektura dzienna - 15 (będzie przychodzić na każdy wykład, ale wychodzić w połowie), a architektura zaoczna - 10 (bedzie przychodzic na co drugi wykład i wychodzić w połowie). Na koniec wszystkim zrobić mam egzamin, ustalę więc, dla przyzwoitości, że dane grupy odpowiadać bedą kolejno na 30, 20, 15 i 10 pytań, pierwsza z nich będzie znać całą budowę oka, druga będzie wiedzieć, co pływa w środku, trzecia będzie znać budowę siatkówki, a czwarta położenie nerwu wzrokowego. Znakomite zmotywowanie młodzieży do pracy zespołowej.

2. 30 września zmieniono plan
3. 1 pażdziernika zmieniono plan ponownie. Niestety, moje wykłady bez zmian.
4. 2 października. Postanowiłam podejść do sprawy metodycznie i zwolnić architekturę z psychofizjologii. Zamiast tego mają przyjsć wczesniej na wykład z architektury. W pół godzinki zrobimy więcej, niż w chaosie ogólnym w 70-osobowej grupie według pierwotnego planu. Jest jeden haczyk. Wykład z architektury odbywa w piątek o 20. To znaczy, mogę chyba założyć, że się nie odbywa. No chyba, że zrobię listę obecności. Ale nie zrobię. Też chcę isć wcześniej do domu.

5. Wczoraj miałam okazję przypomnieć sobie jedno z praw obyczajowych wyznawanych przez studentów: jeśli godziny rektorskie trwają do 16, a wykład rozpoczyna się według planu o 15.50, to znaczy, że wykładu nie ma. Sama też wyznawałam to prawo i cieszę się, że kultywuje się tradycje przodków.

czekając na studentów, którzy trzykrotnie się nie pojawili, miałam okazję posprzątać w torebce:



Einstein miał rację, przestrzeń jednak JEST rozciągliwa.





a poza tym, oglądam style.com. w modzie chyba naprawde panuje recesja.

Udało mi się w końcu - z pomocą Malca - opróżnić weselną wódkę. Malcu jest teraz panią na włościach, jest wieś, jest zagroda, a w niej normalnie wszystko co człowiek mógłby sobie wymarzyć - chałupa się chwieje, konie co noc rozwalają poidło i zalewają stajnię, koty miałczą, psy wyją, miasto chce puścić obwodnicę przez środek. Klasyka gatunku. Jest nawet świnka wietnamska (gruboskórne, kurduplowate obrzydlistwo), którą Malcu wygrał na wiejskiej loterii pod Kaliszem (więc istnieją takie loterie). Gruboskórność świnki wychodzi na jaw choćby przy okazji zabiegu głaskania, który odbywa się z pomocą metalowego prętu, normalnie służącego do zamykania boksu. Malcu szoruje prętem po śwince, a świnka kwiczy z rozkoszy.

Podobno świnie to bardzo mądre stworzenia. Tak twierdził niegdyś znajomy M., szczęśliwy posiadacz świnki o imieniu Malwinka. Malwinka, teoretycznie wietnamska, technicznie okazała się być chińską podróbką. Wzięła, i urosła do rozmiarów pełnowymiarowej, dwustukilowej maciory. Jak pech to pech. Mądrość Malwinki objawiała się daleko posuniętą złośliwością i czerpaniem wyraźnej radości ze straszenia ludzi. Osobiście nie chciałabym, aby dwieście kilo żywej wagi było wobec mnie złośliwe. Jestem jednak w stanie zrozumieć, że uwięziona na I piętrze Malwinka (za młodu była ponoć w stanie schodzić po schodach, ale się spasła) musiała sobie czymś życie urozmaicić.

M., będąc człowiekiem o wielkim sercu dla wszelkich zwierzątek i kwiatków oraz o równie wielkiej wrażliwości na smród, chciał dla wspólnego dobra przetransportować świnkę-malwinkę na parter, niestety okazało się to niemożliwe bez zaangażowania środków usypiających, podnośnika i dźwigu.

Malcu nic się nie zmienił od czasów, kiedy razem mieszkałyśmy. Nadal rozmawia z ludźmi przez sen. Z tą drobną różnicą, że obecnie gada po polsku, niegdyś porozumiewała się po akadyjsku. Jest to duży postęp i miła odmiana. Samo rozmawianie z kimś, kto śpi, jest wystarczającym przeżyciem, rozmowa w języku pochodzącym sprzed wypadków związanych z wieżą Babel było zbyt frustrujące.

Przez Olowe życie przewinął się niejeden kot, niejeden w tej czy innej postaci znajduje się w nim do tej pory, a i niejeden oznaczył w pobliżu swój teren. Jest to poniekąd sprzeczne z zasadami prawdopodobieństwa, jeśli bowiem los sprawi już człowiekowi dowcip w postaci kota notorycznie srającego właścicielowi do łóżka, powinen być przynajmniej na tyle wyrozumiały, by tego samego czlowieka nie obdarzać następnie kotem, który myli kuwetę z salonem. Szczonia, bo tak bowiem wabi się - nie bez powodu - kotka, ma cukrzycę, sklerozę, alzhaimera i moim skromnym zdaniem przypadłość znaną powszechnie jako upierdliwość starcza, daleko posuniętą. Ol jednak twierdzi, że jest to mądre i kochane zwierzę, które wyłącznie z racji skelrozy zapomniało, czym jest kuweta. Osobiście widzę sprzeczność w tym stwierdzeniu - jeśli Szczonia ma sklerozę, dlaczego zawsze pamięta o tym, by wrócić z ogródka do salonu, załatwić potrzebę, a następnie wyjść z powrotem? Moim skromnym zdaniem Szczonia mści się za codzienne zastrzyki z insuliny, nie zdając wszak sobie sprawy z tego, że to dla jej dobra. Nadmienić należy, że obrazy olejne i inne dzieła sztuki tworzone w tymże salonie nabierają dzięki Szczoni niepowtarzalnego aromatu. A obiadki proszone zawsze są niepowtarzalnym przeżyciem.

Drugi kot Olowy nazywa się Yyy.

Trzeci kot Olowy nazywa się Bunio i stoi w postaci sproszkowanej na półce. Kiedyś urna z kotem stała koło łóżka, ale zabrakło na nią miejsca. Obok stanąć miała urna z ciężko chorym przyjacielem olowym, ale ten zdaje się być mimo wielu chorób całkiem szczęśliwy tam, gdzie jest, i na olową półkę się na razie nie wybiera. Miejsce więc zajęły póki co porcelanowe żabki własnego wypieku.

Kolejny kot nazywa się Grzyb, i jest to kot podwókowy, który jednakże mieszkanie Olowe traktuje jak własne, awanturując się, kiedy go nie wpuścić. Grzyb ma autyzm i wabi się tak z racji równej grzybowi komunikatywności.

A mama O. nazywa się MAMA-O i niczemu się nie dziwi.


----------

Ol 22:55:08
mama przeczytala notke i ma zazalenia, ze o Y nie napisalas, ze jest piekna hrabina, puszysta i czarująca

O tym, że mężczyźni mają pamięć wybióczą, wiadomo nie od dziś. Niejedną książkę na ten temat napisano i nie jeden amerykański psychlog na tym zęby zjadł. M. ma jednak pewien szczególny rodzaj pamięci wybiórczej, objawiający się tym, że nie tylko nie pamięta o tym, co miało miejsce, ale też pamięta rzeczy, które miejsca nie miały. Podobnie zachowuje się mój tata, mający z M. tyle wspólnego, że też jest trudnym w obsłudze geniuszem. Ale jemu jednak syndrom zaczął się po 25 latach malżeństwa, a u M - po 2 latach spędzonych pod wspolnym dachem.


Dowiedziałam się więc, na przykład, że rozmawiałam o czymś z Serkiem, ze podrywałam kierowcę Jagi (w to jedno nawet skłonna jestem uwierzyć), że osoba, która poznała mnie w sierpniu, wypowiadała się na mój temat w maju, że zaczepiałam Diane Pernet czy że uraziłam Karolinę S., stylistkę z Wyborczej która prawdopodobnie nie wie o moim istnieniu, no chyba że kojarzy fakt taszczenia M. do metra, bo zdaje się, że miała okazję to widzieć. 

Zaczynam odnosić wrażenie, że może mam rozdwojenie jaźni i moje drugie Ja, ubrane w różowe szelki i cekinową koszulkę (mam nawet pewne podejrzenia, skąd mogłoby wytrzasnąć ten stuff) biega po mieście i zaprasza na randki osobistości pokroju Diane.

Ponieważ cenię sobie jasnosć w tych kwestiach, moje drugie ja wysłało już do Diane maila z prośbą o podpisane w obecności notariusza oświadczenie, że nie uprawiała ze mną stosunków intymnych, i wysłanie tego oświadczenia kurierem na adres m. na jego koszt.
Niestety, diane odpisała, że oświadczenia nie będzie, bo nie mając pojęcia kim jestem, nie może być tego pewna.



Żyrandol mi siadł. W każdym mieszkaniu, w którym jestem, siada żyrandol.

W związku z tym siedzę po ciemku i zeglądam stare zdjęcia.

 do dziś pamiętam tego smsa. "dress code: zjebani jesteśmy."


Tam też byliśmy (a gdzie nas nie było)

 ależ byłam gruba (nerwica ma jednak pewne swoje plusy)

wino w mezurkach, wódka w plastikowym kubeczku i woreczki po lodach. To niesamowite, ale to była cała zawartość lodówki


Muszę podpytać M o jego wspomnienia z tamtych czasów. Może dowiem się czegoś ciekawego.

20:08:14  ja:
zerkałes na style.com ostatnio?

         
20:08:22 mandi:
z 2 godziny temu

20:08:22 ja:

i co myslisz?

20:09:13 mandi:
o czym?

20:09:53 ja:
bo ja mam dwie refleksje. Po pierwsze ze ktos znowu myli projektowanie mody z projektowaniem odziezy, a po drugie, że skutki recesji  sie potęgują

20:10:07 mandi:
to kolekcje z nowego jorku

20:10:17 ja:
aha.....

Kilka lat temu ugrzęzłam na pół roku w Kownie, byłej litewskiej stolicy. Miasteczko może 40-tysięczne, szarobure. Wtedy właśnie odkryłam swoją miłość do fotografii ulicznej, bo skoro zabytki skończyły się po pierwszym tygodniu pobytu, a sklepy i centra handlowe po drugim, z obiektów do oglądania zostali mi tylko ludzie. I zaprawdę, było co podziwiać. Ze zgrozą odkryłam potem, że specyficzny gust Litwinek omawia nawet w osobnym akapicie przewodnik Pascala. Gdybym tylko była bardziej trendy, otworzyłabym wówczas blog o nazwie "kaunasfashion" i europejska kultura streetfashionowa ległaby u moich stóp. A tak, zarobiłam tylko cztery stówki zdjęciem babci w różowym sweterku wpatrzonej ze zgrozą w stadko gotów i kolejne dwie żebraczką z walkmanem.

Ale to była inna fotografia. Fotografia przypadku, szybkości, refleksu, fotografia w biegu. Nie mają znaczenia chmury, krzywe kadry, przejeżdżające samochody. Nie ma czasu przestawić przesłony. Najpierw biegnie się za ludźmi, którym chce się zrobić zdjęcie, potem biegnie się w przeciwną stronę zanim zdołają cię złapać. Chowa się za drzewem, żeby nie przestraszyć psa, żeby żebrak nie zmienił tej jednej idealnej pozycji. Nie można używać lampy błyskowej – no, chyba, że biega się naprawdę szybko, a ja niestety obijałam się na wf-ie. Można też zapomnieć o wszelkich udogodnieniach w rodzaju choćby nawet statywu, ba, wskazane jest, by aparat dało się schować pod kurtką – więc obiektyw nie powinien przypominać lufy armatniej.

Innymi słowy, fotografia studyjna i fotografia reporterska mierzą się innymi miarami, a ocenia się je innymi skalami ocen. Nigdy też nie przyszło mi do głowy nazwać fotografii  reporterskiej sztuką. To dokument, obserwacja, zapis rzeczywistości. Powiedzmy, że ze względów oczywistych przyznaje się fotografii reporterskiej ten dopuszczalny margines błędów, który w fotografii studyjnej byłby nie do przełknięcia - bo w studiu fotograf ma stado pomagierów do przestawiania oświetlenia, a reporter w terenie ma około 4 sekund na dobycie aparatu i zrobienie zdjęcia. Ale margines ten jest i pozostać powinien – marginesem dopuszczalnym, tak jak dopuszczalnym ograniczeniem jest ograniczenie sprzętowe, bo (pomijając już cenę) najlepsze aparaty to wciąż jeszcze aparaty, z którymi szybko biegać się po prostu nie da. W studiu ten problem nie istnieje.

Stąd niestety bardzo blisko do wniosku, że w fotografii reporterskiej żadne kanony sztuki nie obowiązują, a żadne błędy nie dyskwalifikują.

Świetnie.

Zrobiła się ostatnio moda na zdjęcia, krótko mówiąc, złe, które za to udają "prawdziwe życie". Pomińmy milczeniem próby przemycenia jako sztuki zdjęć robione telefonem komórkowym. Pomińmy wydany ostatnio album "prawdziwej fotografii", niegodny, zdaniem O., "makulatury z której został zrobiony papier na którym go wydrukowano". Pomińmy jako dopuszczalną modę, czerwone oczy w czasopismach pokroju I.D. i jego polskiego odpowiednika. Pomińmy zwietrzałe kolory polaroidów, ziarno, mające ponoć swój urok. Każdy wtajemniczony wie, że zwykłe zdjęcie dziecka w piaskownicy wystarczy zdesaturować i pokryć filtrem o nazwie "jestem ziarnem, jakie daje tylko stary popsuty aparat", żeby potem nazwać je sztuką. Pomińmy i to.

Jest jednak coś, czego milczeniem pominąć nie mogę, bo wzbudza we mnie skądinąd dość skutecznie pacyfikowane pokłady agresji. Mianowicie opisy pod zdjęciami tudzież opisowe tytuły. Zdjęcia nie mają już znaczenia same w sobie, liczy się kryjąca się za nimi historia. Bywają, rzecz jasna wyjątki, kiedy to historia jest ważniejsza. Ale nie przesadzajmy. Na nieszczęsnym World Press Photo trzy czwarte zdjęć nie jest w stanie wybronić się samych – tym jak wyglądają, jak są zrobione technicznie, wizualnie. Na wartości zyskują dopiero dzięki opisom – to biedne żydowskie dziecko, to Murzyn w getcie, tamta pani szykuje się do bardzo ważnego występu, ta dziewczynka nie jadła od 3 dni. Ale rekord pobiła juz dawno temu Nan Goldin nazywając zdjęcie "Niebo w dniu, w którym Philippine popełniła samobójstwo", czy jakoś tak. Gwoli ścisłości, jest to po prostu zachód słońca. Zapewne dla autorki ten konkretny zachód słońca miał wielkie znaczenie, ale zdjęcie, jako wycinek rzeczywistości, przedstawia w dalszym ciągu po prostu czerwone chmury, nie trupa Philippine.

Ktoś mnie kiedyś do Nan Goldin porównał, dlatego przejęłam się rolą i zaczęłam nadawać zdjęciom przydługie tytuły. Pomna tego światowego trendu, zrobiłam już odpowiednie zdjęcia M. – tak na przyszłość. Jak będzie sławny, zacznę sprzedawać fotografie – "Odbicie M. w lustrze łazienki, w której pierwszy raz się macał z facetem" (po prostu portret). "Wykąpany M. grzebie sobie nożyczkami krawieckimi w paznokciach u nóg" (drugi portret, nożyczki są poza kadrem, ale trup Philippine też), "Pijany M. śpi z głową na cycku Blanki", "M. szykuje się do wyjazdu do Tworek" (moje ulubione – z lalką i główką kapusty), "M. śpi w wannie". World Press Photo będzie moje.

Kobieta, u której M robił praktyki, zrobiła doktorat na przeszczepianiu mózgów kleszczom. Zaprzyjaźnieni studenci z wydziału fizyki skonstruowali dla niej mikroskopijne elektrody, żeby mogła potem spawać rozłupane czaszeczki, inaczej obiekty badań umierały zbyt szybko. M. studiował wtedy ogrodnictwo i w zwiazku z tym odbywał miesięczne praktyki w tych laboratoriach czy szklarniach, czy cokolwiek to było. Sklejał preparaty, podlewał transgeniczne pomidory, zbierał owadzią kupę, kradł warzywa i denerwował swoją zwierzchniczkę wiecznym, nieustającym „ale po co?”. Po co przeszczepiać mózgi kleszczom? Jak to po co, bulwersowała się dzień w dzień, no jak to po co. Cały miesiąc on i Edka żyli wyłącznie na kradzionych warzywach, których inni studenci bali się ruszać z obawy, że wyrośnie im trzecia noga, i cały miesiąc doktor Frankenkleszcz nie potrafiła udzielić satysfakcjonującej odpowiedzi.

Zakup wózeczka okazał się trafiony - na Sylwestra służył nam do przewożenia szampana, na urodziny wódki, a kiedy przypominało mi się, że wciąż jeszcze studiuję, i na dodatek w innym mieście, do transportowania mnie na dworzec. W rok później, w czasie przeprowadzki, dzięki niemu właśnie udało nam się przewieźć cały nasz dobytek bez użycia taksówki.

Mieszkanie, które znaleźliśmy, znajdowało się w odległości tylko dwóch ulic od poprzedniego, a M. nie po to kradł warzywa albo tygodniami żywił się prażonym ryżem, by płacić taksówkarzom. Ubrania wrzuciliśmy więc do worków na śmieci, worki taśmą przymocowywałam do wózka i wędrowałam z nim tam i z powrotem, cztery razy dziennie, w czasie gdy M. przysypiał z nudów w pracy. Potem przychodził, marudził na szefową, siadał ze mną na barowych krzesełkach przy wysokim, stylizowanym na cmentarny granit stoliku (w starym mieszkaniu kuchnia była raczej luksusowa), i pożeraliśmy prosto z garnka nieobrane ziemniaki. A potem M. brał się za ciężary. Dzień po dniu, rozkręcał więc i transportował szafki,  deski, książki, a potem mężnie przyznał się do porażki, kiedy przyszło do luster. Były to dwie wielkie, ciężkie jak jasna cholera, nie obramowane płyty o ostrych krawędziach i powierzchni zbliżonej do metra kwadratowego każda, nieporęczne i niebezpieczne, więc po krótkiej debacie wyrzuciliśmy je do śmietnika już pod starym mieszkaniem. Ale trafiły dokładnie tam, skąd parę miesięcy temu do nas przyszły, więc strata nie była dotkliwa. Na koniec został miękki, czerwony fotel, także zgarnięty ze śmieci. Meble mieliśmy tylko z Ikei i śmietników.

Przez następne trzy dni M. nie mógł się sobą nachwalić - jestem jedynym pedałem w tym mieście, który wniesie fotel na szóste piętro.
Pewnie. Inne zaczekałyby, aż administracja naprawi windę.