A w tej bibliotece czytałam m. in. artykuł Ireny Turnau zatytuowany "Moda a odzież", z roku 74, w którym stało im. in, że granica mody jest użyteczność. Autorka twierdzi, że być może powstało wiele butów, w których da się przejsc kilka kroków zaledwie, ale nikt nigdy nie zrobił buta, w którym nie da się chodzić. 

Więc, polemizowałabym.

***

Artshoe czyli but artystyczny, Ivan Rodriquez, 2005

Francisco Borras, 1989

Za dwa poniższe odpowiedzialna jest esther calvo

Szklany pantofelek Martina Margieli:

oraz słynny but prczyklajeny do stopy modelki taśmą.

W ogóle, zabawnie się czyta teksty o modzie z lat siedemdzieisątych. Człowiek nie wie, czy traktowac je jak tekst współczesny, czy jak źródło historyczne. 

Robię się ostatnio zbyt odpowiedzialna społecznie.

zbyt... belfrowska.

Na przykład, siedzę sobie w kawiarni w Starym Browarze, a tu 40 studentów zacina się w automatycznych drzwiach obrotowych. Zamiast, jak wszyscy dookoła, zignorować ten fakt, ja zrywam się z krzesła i zaczynam krzyczeć do nich, że mają tych cholernych drzwi nie pchać, bo one własnie przez to się zablokowały. 

Udzielam porad obcym ludziom. Włączam  się w życie społeczne. 

Zgroza. 

Wymyśliłam, że w sumie mogłabym zostać posłem. Dobrze płacą. Mam już pomysł na pierwszy performance. 

Byłam w Poznaniu w bibliotece na Ratajczaka, po 3 latach przerwy. Nadal panuje tam ten idiotyczny przepis, że na teren biblioteki (nie tylko do czytelni, ale na cały teren - do holu głownego, do toalety, do punktu informacyjnego) nie wolno wejść z torebką. Trzeba ją zostawić w szatni. Ktokolwiek wymyślał ten przepis, był mężczyzną. Każda kobieta wie bowiem, że istnieją w życiu takie sytuacje, w których posiadanie (nieprzezroczystej) torebki związane jest... z szeroko pojętym dobrem publicznym.

Seriously, my, kobiety, miewamy sytuacje (średnio raz w miesiacu) w których krwawimy z otworu między nogami jak zarzynane zwierzę.  Pro publico bono staramy się zatrzymać ten fakt dla siebie. W tym celu czasem przydaje się posiadanie nieprzezroczystej torebki. Pomijając, że nie każdy ma dość pewności siebie, by nosić pod pachą w miejscu publicznym  napoczętą paczkę podpasek, bywają różne inne... wypadki. 

A tak poważnie, przepis pozbawiający człowieka możliwości pójscia z własną torebką do toalety, jest przynajmniej zbędny. W skrajnych sutacjach można go odczytywać jako naruszenie prywtaności (student, osoba młoda, 20letnia, czasem nawet wrażliwa, często dziecinna, zmuszona jest do noszenia w przezroczystym worku sanitariatów i lekarstw. Nie każdy musi wiedzieć, że ktoś aktualnie łyka Prozac albo że smaruje się maścią o nazwie Świerzbix).    

Więc, mam pomysł na performance polegający na chodzeniu po gmachu Biblioteki Głownej Uniwersytetu imienia Adama Mickiewicza w Poznaniu z zakrawionymi majtkami w ręku. Mam też pomysł na transparent:   

POZBAWIONA TOREBKI = POZBAWIONA GODNOŚCI

super się nadaje na hasło wyborcze. 

Ciekawe, czy przyjęliby mnie po tym jako honorowego członka do ruchu Palikota. 

muszę skończyć Dynastię zanim zamkną youtube. Jeszcze dwa sezony... dam rade.

Nairobi. "Wygłaszanie kazań w tym autobusie zabronione".

święte słowa.

 Kilka dni temu kupka neutrin pokonała odległosć kilku tysięcy kilometrów w tempie szybszym niż światło. Fakt ten, jeśli się potwierdzi, zdezaktualizuje wszystkie założenia Einsteina. Tymczasem, został wciśnięty w telewizji między relację z sejmu i reportaż o karpiu.  

Zawsze mnie niepokoiła ta sprawa z prędkością światła. Może nie wiecie, ale Einstein uznał, że jest ona nieprzekraczalna. Oznacza to, krótko mówiąc, że jeśli chodzi o podróże kosmiczne, jesteśmy w ciemnej dupie, upupieni na naszej planecie, bez szans na wydostanie się poza układ słoneczny z prędkością równą warp 1, nie wspomnając o warp 4. Oznacza to też, że nie przyleci do nas nigdy żaden kosmita, no, chyba że żyje 2000 lat i może poświęcić 800 na podróż.  Einstein dowiódł też, że podróż kosmiczna jest zasadniczo podróżą w jedną stronę, dla astronauty jedyny możliwy powrót byłby Powrotem na Planetę Małp (dylatacja czasu). Jeśli chodzi o loty w przestrzeń kosmiczną, jedynie Mars jest dla nas osiągalny. Zrównoważony rozwój polegający na budowie coraz lepszych, coraz szybszych silników według znanych technologii, nigdzie dalej nas nie zabierze - by odkryć metodę podróży międzygwiezdnych potrzebny jest prawdziwy przełom w fizyce, porównywalny do galieuszowskiego. 

Nie wkurza was to - że jesteśmy przykuci łańcuchem do tej części wszechświata? Myślę, że wielu ludzi wkurza, stąd taka poularność we współczesnej fizyce wszelkich poszukiwań tuneli podprzestrzennych, zakrzywień przestrzeni i innych zostawionych przez Einsteina furtek. 

Nie będę mieć karpia na święta. Uznałam, że na stole wigilijnym powinno znaleść się niewiele więcej żarcia niż przy zwykłej kolacji. To bez sensu - głoszę - najpierw 2 dni się męczyć gotując, potem 2 dni się męczyć jedząc, a na koniec 2 tygodnie się męczyć odchudzając. Bez sensu.

- Dlatego się nie odchudzam - stwierdza moja ciotka.

Nie gotuję, więc mam czas rozważać, co się stanie z postrzeganiem czasu, jeśli neutrina pokonały prędkość światła. O ile pożyteczniej.

Wzrok mi siada. Czas do okulisty. 

W miarę dobrze natomiast idzie mi indoktrynacja pewnej studentki zaocznej, nazwijmy ją Magdą, cierpiącą na przypadłość o nazwie "nadprecyzyjność". Magda niczym żywy ploter potrafi wyciąć z papieru pająka z nóżkami szerokości półtora milimetra, każdą taką samą. Swój talent jak dotąd wykorzystywała do produkowania kartek pocztowych, a że, jak wiadomo, na kartce pocztowej nie da się zarobić więcej niż 10 zł (a i to pod warunkiem, że twórca nie ma kończyn lub cierpi na poważną dysfunkcję mózgu), stawka godzinowa Magdy de facto równała się stawce przeciętnego szanującego się Chińczyka. Po roku indoktrynacji udało mi się przekonać Magdę, by wzięła się za produkcję dóbr luksusowych, biżuterii czy kostiumów, po pierwsze dlatego, że to daje możliwość wyrobienia sobie marki i sprzedawania produktów po coraz wyższej cenie (ergo zarabiania tyle samo parcując coraz mniej lub zarabiania coraz więcej pracując tyle samo), po drugie dlatego, że z takim portfolio można zatrudnić się w firmie produkującej biżuterię lub projektującej ciuchy. Manufaktury produkujące kartki pocztowe, z tego, co wiem, zatrudniają tylko ludzi bez rąk (więc to nawet nie tyle manu- co pedifaktury).

Magda dała się przekonać i od 3 tygodni zajmujemy się produkcją papierowych cudeniek, mających służyć za podstawę portfolio przyszłej gwiazdy. Co z tego będzie, jeszcze nie wiem, ale wygląda to dobrze. Celem zdobycia surowca splądrowałyśmy śmietnik lokalnego drukarza. Prócz tony znajomitego papieru do użytku wtórnego stałam się dzięki temu szczęśliwą posiadaczką wielkiej naklejki z napisem Pussy Wagon.

Jaka szkoda, że właśnie sprzedałam samochód.

Pięć lat studiowania historii i na ostatnim semestrze dowiedziałam się, że historia nie istnieje.

Jestem, ku swojej własnej rozpaczy, produktem postmodernizmu, zjawiska, które nie tylko pozbawiło ludzkość wiary w jakąkolwiek stałość i podważyło obiektywność wszelkich istniejących definicji, ale nie jest nawet w stanie stworzyć spójnej i jednoznacznej definicji siebie samego. Postmodernizm głosi jedynie serię upadków: wiary, człowieka, sztuki i kultury, filozofii, nie dając w zamian nic poza coraz bardziej łapczywym pragnieniem nowości. Uważa, że nowe jest z definicji lepsze, nakazuje nam zmieniać garderobę co 3 miesiące, komórki co pół roku, idee co tydzień.

Współcześni humaniści skazani są więc na stawianie tez o tym, że nie da się postawić niepodważalnych tez oraz pisanie doktoratów o tym, że nie można ufać słowu pisanemu.  A ja, pisząc te słowa, znakomicie wpisuję się w powyższy trend. Krytykowanie postmodernizmu jest bowiem najlepszą metodą, by zostać uznanym za jego przedstawiciela.

  Powiem szczerze, XX-wiecznej filozofi nie rozumiem i nawet wikipedia nie pomaga. Wiem tylko, że depreconuje dawne odpowiedzi na odwieczne pytania, które z resztą też deprecjonuje; nie daje w zamian ani nowych odpowiedzi, ani nawet nowych pytań, ostatecznie zostawiając człowieka z tekstem o tym, że nie można ufać tekstom, napisanym w języku, ktory wszak nas oszukuje i umieszczonym w bibliotece w dziale z filozofią, która na dobrą sprawę nie istnieje (podsumowując: there's no spoon).


  Zakładam, że statystyczny czytelnik bloga jest równie postmodernistyczny jak ja (zapewne zdziwi się tym faktem równie mocno, co bohater Moliera, który dowiedział się, że całe życie mówił prozą). Mój statystyczny czytelnik być może poczuje się więc zaskoczony, kiedy powiem, że bywało inaczej. Bywały czasy, w których ludzkość zasadniczo wierzyła w sens, spójność i jedność otaczającego nas świata. Cudownie było wierzyć - więcej niż wierzyć, wiedzieć - że świat jest taki, jaki być powinien, a jego poszczególne elementy nie są ze sobą sprzeczne (nawet słowo ”kosmos” po grecku oznacza ”porządek”).  

Dlatego Platon, nie będąc idiotą, mógł stwierdzić, że  piękno = dobro. Arystoteles mógł definiować piękno jako coś, co ”będąc dobrem, jest przyjemne”. Było w tych ludziach zakorzenione  przekonanie, że człowiek instynktownie pożąda dobra, jeśli więc pożąda też piękna, to piękno musi być dobrem. Castilgione nazywał piękno świętym.

  Ponieważ świat był taki, jaki być powinien, zaprojektowany w każdym szczególe z matematyczną precyzją, a przede wszystkim, w zgodzie ze zdrowym rozsądkiem, piękno dawało się zdefiniować w sposób formalny i obiektywny. Pitagorejczycy zauważyli, że najlepiej współbrzmią ze sobą struny, których proporcje długości mają się do siebie jak liczby całkowite (1:2, 2:3 i tak dalej). Teorię tę rozszerzyli - najpierw oni, potem ich następcy - na sąsiednie dziedziny, a potem na piękno w ogole. Uznano, że piękno polega na harmoni, ta zaś - na odpowieniej proporcji części. Dało się wyrazić liczbowo. Matematycznie. Schematycznie. Poliklet dowodził, że najpiękniejsi ludzie mają głowę wielkości dokładnie 1/8 ciala (”kanon” znaczy ”miara”), Galen udowadniał, że ramię dłogości 3 dłoni jest ładniejsze niż dlugości 3 i pól dłoni, Witruwiusz wpisał czlowieka w kwadrat i koło, a Augustyn pisał, że trójkąty równoboczne są piękniejsze niż rożnoboczne.

Potem, Castilgione pisał, że ”jedynie z rzadka w pięknym ciele zamieszkuje zła dusza”, a Bacon, że ”ludzie zniekształceni są (jak mówi Pismo) pozbawieni naturalnych uczuć”. Przez przeszło dwa tysiące lat dobre księżniczki były piękne, a złe - brzydkie. Świat był prosty.

W XVIII wieku artysta i anatom Petrus Camper opracował urządzenie do mierzenia profilów twarzy. Jedną pozorna linię prowadził od ucha do warg, a drugą od najbardziej wysuniętego punktu czola do najbardziej wysuniętego punktu górnej szczęki. Zauważył, że im większy kąt, tym piękniejszy - w opini jego i jemu współczesnych - profil. Najmniejszy kąt miały bowiem orangutany, a największy - greckie posągi - z Afrykanami, Azjatami i innymi ludźmi mającymi pecha nie urodzić się starożytnymi Grekami po drodze. Tą samą metodą wykonywał pomiary szwajcarski pastor nazwiskiem Johann Caspar Lavater. Tym razem przegląd zazynał się od żaby a kończył na Apollinie Belwederskim. Ofiarą Lavatera o maly włos nie stał sie Darwin, bowiem kapitan ”powątpiewał, czy ktokolwiek z nosem takim jak mój może mieć wystarczająco duzo energii i determinacji, by odbyć taką podróż” (z pamiętnika Darwina).

Nie jestem dobra w pisaniu zakończeń. Pointy na dziś brak, wątek zapewne będzie kontynuowany.

Dobranoc.

Nie wiem, czemu w perfumeriach panie ekspedientki zawsze tak ochoczo zaczepiają klientów. Czy chodzi o skrępowanie tych, którzy zamierzają się tylko popsikać i wyjść, czy naprawdę te biedne kobiety zmuszane do pracy w funkcji specjalisty olfaktoryki i kasjerki jednocześnie są w stanie pomóc w doborze czegoś tak subiektywnego, jak zapach. Ostatnio w Seforze pani ekspedientka zapytała mnie, czy może w czymś pomóc, a ja pomyślałam, że może jednak, coś mi doradzi, i poprosiłam o perfumy o zapachu zasmrodzonego miasta. Pani zbladła, ale stanęła na wysokości zadania. Dzięki niej jestem obecnie właścicielką perfum marki Eisenberg o nazwie "So french", które moim zdaniem naprawdę pachną kurzem. Choć moja mama twierdzi, że uryną.

Zapach to dziwne zjawisko. Powszechnie wiadomo, że zapach fiołków i gówna to ta sama substancja chemiczna, tylko w innym natężeniu. Piżmo - wiadomo, pochodzi z gruczołów okołoodbytniczych. Kiedy byłam w Kenii maldoror zawracał mi głowę niejakim cywetem, wydzieliną okołoodbytniczą pewnego afrykańskiego ssaka wielkości kota. Niestety, nie był do kupienia w supermarkecie, a nie miałam jaj, żeby pójść na rynek. Ambra, inny popularny składnik perfum, to wydzielina z przewodu pokarmowego kaszalota, powstająca prawdopodobnie w wyniku niestrawności. Skoro jesteśmy skłonni psikać się wymiocinami walenia, to i uryna by mnie nie zdziwiła. 

Perfumy o zapachu kurzu chwilowo mnie zaspokoiły, ale w najbliższym czasie planuję kupić te o zapachu smoły, produkcji Comme des Garcons. Uzależnienie od tego typu zapachów to najtrwalszy ślad w psychice, jaki pozostawiła we mnie Afryka. Nairobi pachnie bowiem dymem, produkowanym przez niewyobrażalną liczbę samochodów pozbawionych tłumików (a także desek rozdzielczych, pasów, świateł czy widoczności przez tylną szybę, zaklejoną wielkim Jezusem). Wieś afrykańska też pachnie dymem, pochodzącym z palonych plastikowych butelek, puszek i kart pre-paid. Dwa metry od drzwi do naszego domu znajdował się wylot szamba, zasłonięty drewnianymi drzwiczkami stanowiącymi czysto wirtualną barierę dla zapachu, o szparach tej szerokości, że dałoby się wsunąć w nie dłoń. Z nieznanych przyczyn smród palonego plastiku okazał się tłumić smród szamba, stąd szybko stał się jednym z moich ulubionych zapachów. Do tego dochodził Piotrek, tarcza moja, której nie odstępowałam na krok. Działał jak typowy dwubiegunowy magnes - ode mnie odstraszał Kenijczyków, do siebie przyciągał Kenijki, dzięki czemu ja musiałam mierzyć się tylko z uważającymi mnie za atrakcję turystyczną dziećmi, co było relatywnie proste. Piotrek przez cały czas palił tanie miejscowe papierosy o nazwie SPORTMAN (sic). Po miesiącu zapach palących się substancji smolistych stał się dla mnie symbolem błogości, spokoju i bezpieczeństwa. Po powrocie doszłam do wniosku, że albo muszę zacząć palić, albo kupię sobie należycie śmierdzące perfumy.


A wracając do zatłoczonych ulic Nairobi. Podziwiam.

  Więc, rozumiem, że można mieć natręctwo. Ludzie mają różne: niektórzy na punkcie literówek, inni na punkcie polszczyzny potocznej.  Oba typy raz na czas odzywają się do mnie celem wypomnienia, że zapomniałam gdzieś wstawić kreskę nad "ś" albo coś w ten deseń.

Tytuł notki pochodzi z felietonu Sapkowskiego traktującego o literówkach. Sapkowski pisał w nim coś o stukaniu w klawiaturę z prędkością (i dźwiękiem) karabinu maszynowego. Porównanie, które mnie szczerze ujęło, bo właśnie taki dźwięk zwykle wydaje moja klawiatura. Treść da się ująć w zdanu: nie robi literówek ten, kto nie pisze.